24 lutego 2022 roku to data, która na zawsze zapisała się w sercach i pamięci każdego Ukraińca. Dzień, który podzielił życie na „przed” i „po”, a jednocześnie stał się punktem naszego bezprecedensowego jedności, odwagi i wiary.

Decyzją Verkhovna Rada 24 lutego po raz pierwszy w historii Ukrainy obchodzony jest Narodowy Dzień Modlitwy za Ukrainę – jako symbol duchowej siły, która pomaga przetrwać najtrudniejsze chwile.

Przez te lata przekonaliśmy się, że modlitwa jest cichym, lecz niezłomnym wsparciem dla narodu ukraińskiego. Podtrzymuje żołnierza na froncie i matkę w tylu, lekarza w sali operacyjnej i wolontariusza w drodze. Jednoczy miliony serc w Ukrainie i na całym świecie. Niech ten dzień stanie się czasem wewnętrznej odnowy, głębszego uświadomienia naszej odpowiedzialności i misji – na własnym „bojowym posterunku” – za wolność, suwerenność i integralność terytorialną Ojczyzny.

W tych dniach z wdzięcznością wspominamy naszych Obrońców i Obrończynie, wolontariuszy, medyków, kapelanów – wszystkich, którzy każdego dnia przybliżają Zwycięstwo. Skłaniamy głowy przed pamięcią poległych Bohaterów. Modlimy się za rannych, jeńców i osoby zaginione bez wieści. Wspieramy ich rodziny. Każdy z nas może stać się światłem tam, gdzie dziś panuje ciemność – poprzez modlitwę, pracę, wzajemne wsparcie i człowieczeństwo.

We Wrocławiu wydarzenia rozpoczęły się Liturgią i Molebieniem w Prawosławnej Cerkwi Ukrainy, które przewodniczył ihumen Arsenij.

W Fundacji „Iskierka Praw Dziecka” otwarto wystawę dziecięcych prac malarskich „Okno do domu” – szczere historie dzieci o domu, pokoju i nadziei, której nie mogą zniszczyć żadne rakiety.

W Parafii Greckokatolickiej Podwyższenia Krzyża Świętego we Wrocławiu odbyła się Boska Liturgia i Panachyda za poległych, które przewodniczył biskup Mariusz Dmyterko. Wspólna modlitwa stała się znakiem naszej pamięci i wdzięczności.

Na placu Nowy Targ zorganizowano Wiec Ludowy z okazji czwartej rocznicy heroicznej walki Ukrainy przeciwko pełnoskalowej inwazji Rosji. Pod ukraińskimi i polskimi flagami zgromadzili się Ukraińcy i przyjaciele Ukrainy, rodziny z dziećmi, młodzież i starsze pokolenie – wszyscy, dla których słowo „Ukraina” brzmi jednocześnie jak ból i jak duma.

Padły słowa bólu i dumy, występowali dzieci i dorośli. Wspomnieliśmy wszystkich, którzy trzymają dla nas niebo, wszystkich, których wojna zabrała na zawsze i wszystkich, którzy dziś kontynuują walkę o naszą przyszłość. Szczególnie wzruszająca była minuta ciszy – w ciszy przerywanej jedynie przez wiatr powiewały flagi, a serca jednoczyły się we wspólnej modlitwie za tych, którzy oddali życie za wolność Ukrainy. Zapalone świece stały się znakiem naszej pamięci, a wspólne wykonanie Hymnów Ukrainy i Polski – symbolem solidarności i wsparcia.

Niepokojący dźwięk syreny, który rozległ się podczas wydarzenia, przypomniał o rzeczywistości, w której żyje Ukraina już od czterech lat pełnoskalowej wojny. Jednak nawet ten dźwięk nie zagłuszył tego, co najważniejsze – naszej wiary, naszej siły i naszej jedności.

Wiec Ludowy był świadectwem tego, że Ukraińcy, gdziekolwiek by się nie znajdowali, pozostają jednością w miłości do Ojczyzny i w determinacji, by wspierać ją aż do pełnego Zwycięstwa.

Padły też wideo-pozdrowienia od mera Lwowa, żołnierzy 54 Samodzielnej Brygady Zmechanizowanej oraz wielkiego przyjaciela Ukrainy Piotra Koszuwary – słowa wsparcia, jedności i wiary w Zwycięstwo.

Ten dzień we Wrocławiu był dowodem, że Ukraina żyje w sercach swoich ludzi, gdziekolwiek by nie byli. Że nasza pamięć jest żywa. Że nasza wiara jest niezachwiana. Że nasza walka jest sprawiedliwa.

Serdeczne podziękowania wszystkim, którzy byli z nami.
Dziękujemy Polsce za niezmienne wsparcie i solidarność.
Dziękujemy każdemu, kto walczy, pomaga i nie milczy.

Razem – w modlitwie.
Razem – w jedności.
Razem – do Zwycięstwa.